Ons reisverhaal  

Nadat we gehoord hadden dat we af mochten reizen begon het pas goed.Wij naar een reisbureau om te kijken of we een ticket konden krijgen.En ja hoor dat ging na veel vijven en zessen. De reis was van Schiphol naar Parijs en van Parijs naar Miami en van Miami naar Port au Prince en dat alles met drie overnachtingen in Miami.Dit kwam omdat men ons ,in Haïti, pas op dinsdag kon ontvangen.De dag was daar dat we afreisden.Wij in de morgen naar Schiphol, helemaal bol van de zenuwen natuurlijk.Wij onze bordingpas gehaald en daar gingen we dan om 10 uur de lucht in naar Parijs.Na een uur vliegen waren we in Parijs waar we een heel eind moesten lopen en met een bus om naar een andere pier te gaan.Daar aangekomen weer aan boord in een  747, een pracht vliegtuig met TV in de leuning van de stoel voor je. Je kon hier precies volgen hoe ver je nog moest naar Miami.Het was een lange zit maar we wisten ook dat we elke minuut dichter bij Elisabeth kwamen.In Miami aangekomen een busje van het hotel genomen (Wyntham hotel airport).Een prima hotel zeer goede bedden en dat voor een hotel!!!!We hebben de eerste dag geslapen als marmotten.De tweede dag een beetje bij het zwembad rond gehangen en lekker wat gedronken en gegeten.We zijn wezen lopen langs een water en toen we terug kwamen zei iemand tegen ons “kijk je uit voor de krokodillen?” was even schrikken.De derde dag downtown Miami gegaan en daar mijn fototoestel kwijt geraakt.Gelukkig stonden er niet al te veel foto’s op. En toen kwam de dag!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!Naar PAP toe met het vliegtuig.Dit was al een belevenis op zich, wat de mensen niet allemaal mee nemen, niet te geloven, in het vliegtuig kwam ik bij wijze van spreken magnetrons en radio’s en koffers zo groot tegen die allemaal in het bagage bakje boven je stoel gepropt werden.Best wel lachen wat je zo zag gebeuren. Toen landen in PAP.Warm, zenuwachtig, heet, muziek, douane en nog veel meer.Ik een karretje gepakt voor onze koffers komt er gelijk iemand aan gelopen en vragen of ik een dollar wilde geven voor het karretje.Ja, was ik even vergeten moest betaald worden.Koffers van de band gehaald en dan naar buiten.Wat je dan ziet is haast niet te beschrijven en wat een mensen en allemaal willen ze wat van je.Daar kwam de lange man van GLA aan gesneld om ons naar de auto te brengen.Daar aangekomen staat er een bewaker zooooooo groot met een nek zo dik ons op te wachten met Molly en Joyce om ons naar GLA te brengen.De weg er naar toe is een groot gatendal maar wel mooi al die kleuren.Ik moet wel zeggen dat je nieren na de reis zo ongeveer in je knieën zitten.En toen kwamen we aan in het huis. Daar werden we verwelkomt door Dixie en haar staf. Plus dat daar direct Elisabeth aan kwam lopen. Mensen mijn hart sloeg over, maar ze was daar in levende lijve, ongelofelijk wat een groot wonder was dat..!Ze liep direct naar ons, toen ze dat zeiden, en bekeek ons rustig.Ze was direct bij Gerda op schoot naar het kettinkje kijken wat ze van Heidi had gehad.Ze vond het prachtig en kleurpotloden enz alles was mooi.’Je kon zien dat de spanning er goed ingezeten had die dag want ze was daarna zo moe dat ze in huis op de bank in slaap viel. Ik ben toen  een beetje rond gaan kijken in het tehuis en wie kwamen we daar tegen?…..Ladawn.Ik zeg tegen haar; hé jij hoort hier niet te zijn, maar ergens anders.Waarop zij lachend zei “dat klopt maar ik kon hier slecht weg komen”Zij begint iets later bij haar andere werkgever, Wat overigens ook met adoptie te maken heeft.Was erg leuk. Laurie , Dixie allemaal hebben we ze gezien.We zaten daar met een Frans echtpaar Fam. Mulette erg leuk.Hij sprak wat Engels en wij wat Frans was erg gezellig. Met Elisabeth ging het prima , ze at goed . Maar toen het slapen gaan was toch even iets anders.Ze had haar pyjama aan en daar gingen we dan , allemaal tegelijk, naar bed.Wij in bed Gerda bij Elisabeth in bed gaan liggen om te kijken of ze dan wilde slapen.Maar nee hoor, geen ogen dicht en zo maar huilen.Ik zeg tegen Gerda laten we het licht maar uit doen en zien wat er dan gebeurt.Maar na 5 min nog huilen.Beginnen wij beiden tegelijk te lachen en zeggen tegen elkaar; wel hai mama en papa dit is het leven.Elisabeth hoorde dat en was gelijk stil ze heeft geslapen tot de volgende morgen 9 uur. Het slapen gaan is nog wel een klein probleem, maar gaat, als ze slaapt, slaapt ze zeer goed.Ze wil pas gaan slapen als we even met haar een liedje gezongen hebben en even geknuffeld hebben.Daarna slaapt ze als een marmotje.De dagen die daarna volgden waren enerverend.Op eens riep Gerda mij dat er iemand zat die iets aan haar vroeg. Daar die persoon Frans sprak en Gerda geen Frans spreekt ben ik er naar toe gegaan en heb gevraagd wat zij wilde.Toen was het even slikken voor ons, want het was Elisabeth’s moeder. Zij kwam heel af en toe nog eens in het tehuis, en er was haar verteld dat Elisabeth gehaald zou worden. Het gebeurt niet vaak dat de biologische moeder komt als haar kind gehaald wordt, en het wordt zéker niet gepland door GLA!Wij gelijk Ladawn erbij gehaald om te vertalen voor ons.We hebben toen wat persoonlijke vragen gesteld die we hier natuurlijk niet gaan vermelden.Alles was goed voor Elisabeth, ze nam gewoon afscheid van haar moeder en ging weer gewoon met ons verder.  Héél bijzonder!We hebben nog wat foto’s gemaakt van Elisabeth met haar moeder, broertje en zusje en ons natuurlijk er bij.Dezen zullen we zeker bewaren voor later .Ja het was toch fijn dat we haar gezien en gesproken hebben. We zijn de volgende dag naar de markt geweest voor schilderijen en dergelijke.Je kunt dit zien in het fotoalbum wat op deze site staat.Erg  leuk, en ook Mister goedkoop tegen gekomen. Deze man verkoopt alles goedkoop (zegt hij) Maar hij begint bij 50 dollar en uiteindelijk krijg je het mee voor 5 of 10 dollar.Dus kun je heerlijk handelen daar.Er zijn zeer mooie dingen bij maar ook prullaria. Maar was erg leuk.We hebben natuurlijk twee schilderijtjes gekocht en een metalen vlinder voor op de muur en nog enkele dingen die wij gewoon wilden hebben als zijnde uit Haïti. Daarna zijn we naar een supermarkt geweest en hebben daar twee heerlijke flessen wijn gekocht en die  wij s‘avonds samen met de Franse familie hebben gedronken heerlijk. Wat het weer betreft: het heeft goed geregend en geonweert wat lekker verfrissend was. Ik moet ook zeggen dat wij twee geen enkele last van de muggen hebben gehad. Toen kwam de dag voor Elisabeth om afscheidt te nemen van al haar vriendjes en vriendinnetjes. Dus wij naar het toddler huis om daar te kijken hoe het er was.Iedereen was er, en zingen voor Elisabeth van tot ziens en we hopen je nog een keer terug te zien.Zeer aandoenlijk en je houdt het echt niet droog, althans ik niet, je zou ze zo allemaal in je armen nemen en maar naar huis nemen, maar goed je weet dat het niet gaat.Nog snel foto’s nemen van bekende kinderen voor thuis en nog snel filmen.Overal kinderen om je heen het was heel aangrijpend wetende dat je ze allemaal waarschijnlijk nooit meer ziet, op een enkeling na dan natuurlijk.En dan weg, weer terug naar je kamer (en maar malen en malen) en daar alleen met je gedachten alles nog eens overdenken goed in je opnemen want dit wil je niet vergeten. Dan breekt de dag aan van terugkeer naar Holland.Het vliegen , hoe zou Elisabeth zich houden in het vliegtuig.Wel, zeer goed dus. Ze keek eens rond en vond het na een half uur wel genoeg en viel in slaap tot aan Miami.Daar alles er weer uit en weer opnieuw inchecken.Een goede raad neem er goed de tijd voor om in en uit te checken.Wij hadden 5 uur genomen en dat bleek meer dan genoeg.Dan van Miami naar Parijs (8 uur vliegen) ook hier was het slapen voor Elisabeth.Eerst iets eten en toen de rest van de reis onder zeil (heerlijk kind)Toen waren we eindelijk in Holland. Op naar de koffers en dan door de douane (geen douane dus).Dan komt de familie die staat te wachten op ons, heerlijk wat een warmte,Foto’s maken en filmen voor later (en wat waren we moe) en dan …………..Eindelijk thuis , je eigen toilet, je eigen bad en gewoon water en gewoon stroom. Wat zijn we toch rijk hier, we zullen het meer waarderen.En Elisabeth die keek haar ogen uit, vooral  het bad dat is toch wel zo mooi en dat water en nog heerlijk warm ook.En dan………………………………… zzzzzzzzzzzzzlllllllllaaaaaaaaaapen. Wat is je eigen bed dan lekker.Wat er daarna allemaal nog gebeurt is zo veel, dat het haast niet te beschrijven is  dus stoppen we nu en laten het hierbij.Misschien komt er nog een vervolg op dit verhaal maar beloven doe ik niets. Groetjes van twee heel gelukkige ouders, 

Frank en Gerda                  Elisabeth